ក្នុងទីលានបាល់ទាត់៖ ផែនការ ៣០ថ្ងៃកែលម្អការញាក់បាល់
ការធ្វើឲ្យការញាក់បាល់ប្រសើរឡើងមិនមែនកើតពីការញាក់លឿនដោយគ្មានគោលដៅទេ ប៉ុន្តែកើតពីការគ្រប់គ្រងបាល់ ការស្កេនទីលាន និងការសម្រេចចិត្តក្នុងពេលខ្លី។ សម្រាប់កីឡាករដែលចង់លេងក្នុងកម្រិតសាលា ក្លឹប ឬបរិយាកាសប្រកួត...
ក្នុងទីលានបាល់ទាត់៖ ផែនការ ៣០ថ្ងៃកែលម្អការញាក់បាល់
ការធ្វើឲ្យការញាក់បាល់ប្រសើរឡើងមិនមែនកើតពីការញាក់លឿនដោយគ្មានគោលដៅទេ ប៉ុន្តែកើតពីការគ្រប់គ្រងបាល់ ការស្កេនទីលាន និងការសម្រេចចិត្តក្នុងពេលខ្លី។ សម្រាប់កីឡាករដែលចង់លេងក្នុងកម្រិតសាលា ក្លឹប ឬបរិយាកាសប្រកួតបាល់ទាត់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ការហ្វឹកហាត់ ៣០ ថ្ងៃអាចបង្កើនការប៉ះបាល់ដំបូង ការប្តូរទិស និងការរក្សាបាល់ក្រោមសម្ពាធ។ គន្លឹះគឺប្រើជើងទាំងពីរ ហ្វឹកហាត់នៅចម្ងាយ ៣–៥ ម៉ែត្រ និងវាស់កំហុសរាល់សប្តាហ៍ មិនមែនវាស់តែចំនួនល្បិចដែលអ្នកអាចធ្វើបានឡើយ។ ការសាកល្បងមួយដែលមានប្រយោជន៍គឺការញាក់កាត់កោណ ១០ ដើមក្នុងពេល ៣០ វិនាទី ដោយកត់ត្រាការបាត់បាល់ និងការប៉ះខុស។ ចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងយឺត បន្ថែមល្បឿននៅពេលភាពត្រឹមត្រូវឈានដល់យ៉ាងហោចណាស់ ៨៥ ភាគរយ។
Photo by BOOM 💥 Photography on Pexels
ការញាក់បាល់ល្អបំផុតមិនចាំបាច់មើលទៅអស្ចារ្យដូចវីដេអូរបស់ លីយ៉ូនែល ម៉េស៊ី ឬ វីនីស្យូស ជូនីយ៉រ ទេ។ វាត្រូវតែមានប្រសិទ្ធភាព៖ បាល់នៅជិតជើង ស្មារតីស្គាល់កន្លែងទំនេរ ហើយការប្តូរល្បឿនធ្វើឲ្យខ្សែការពាររបស់ ក្លឹប បាសេឡូណា ឬ រៀល ម៉ាឌ្រីដ ត្រូវបាត់សមតុល្យ។ តើការញាក់ ១០០ ដងជាប់គ្នាមានតម្លៃអ្វី ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចរក្សាបាល់នៅពេលគូប្រកួតចូលសម្ពាធ? មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ ផ្តោតលើការអនុវត្តដែលអាចវាស់បាន ដូចជា ពេលវេលា ចំនួនបាត់បាល់ និងអត្រាជោគជ័យ ដើម្បីឲ្យអ្នកឈប់ហ្វឹកហាត់តាមអារម្មណ៍ ហើយចាប់ផ្តើមប្រើទិន្នន័យ។
បើចង់ស្វែងយល់ពីវិធីហ្វឹកហាត់ដែលសមនឹងកម្រិតរបស់អ្នក សូមចាប់ផ្តើមពីផែនការខាងក្រោម។
ប្រសិនបើអ្នកជាអ្នកចាប់ផ្តើម៖ តើគួរហ្វឹកហាត់អ្វី?
អ្នកចាប់ផ្តើមគួរផ្តោតលើការប៉ះបាល់ទន់ ការរក្សាបាល់នៅជិតជើង និងការលើកក្បាលមើលទីលាន មុនពេលបន្ថែមល្បិចលំបាក។ ក្នុងរយៈពេល ២០ នាទី អ្នកអាចអនុវត្តការញាក់ដោយជើងស្តាំ ៥ នាទី ជើងឆ្វេង ៥ នាទី ប្តូរជើងនៅមុខខ្លួន ៥ នាទី និងញាក់តាមខ្សែត្រង់ ៥ នាទី។ ការសិក្សាផ្នែកជីវមេកានិចពី សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ បង្ហាញថា ការគ្រប់គ្រងបាល់ពាក់ព័ន្ធនឹងទីតាំងរាងកាយ និងពេលវេលាប៉ះបាល់ មិនមែនកម្លាំងជើងតែមួយមុខទេ។ ចំណុចគួរចងចាំគឺ បាតជើង ម្ខាងនៃជើង និងផ្នែកខាងក្រៅជើង មានតួនាទីខុសគ្នា។ អ្នកដែលប្រើតែផ្នែកខាងក្នុងជើងនឹងងាយអានចិត្តដោយខ្សែការពារ ហើយនោះមិនមែនជាផែនការឈ្នះទេ។
លំហាត់សម្រាប់ ៧ ថ្ងៃដំបូង៖
- ប៉ះបាល់ឆ្វេង–ស្តាំ ១០០ ដងដោយរក្សាបាល់ក្នុងចម្ងាយ ៥០ សង់ទីម៉ែត្រ។
- ញាក់ជុំវិញកោណ ៦ ដើម ចម្ងាយមួយម៉ែត្រ ចំនួន ៤ ជុំ។
- ញាក់ដោយលើកក្បាលមើលមុខរៀងរាល់ ២ ប៉ះបាល់។
- ប្តូរទិស ៤៥ និង ៩០ ដឺក្រេ ដោយប្រើជើងទាំងពីរ។
- ថតវីដេអូ ៦០ វិនាទី ដើម្បីរាប់ការបាត់បាល់ និងការប៉ះខ្លាំងពេក។
[Internal Link: មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម]
ការចំណាយពេល ១៥–២០ នាទីរាល់ថ្ងៃមានប្រសិទ្ធភាពជាងការហ្វឹកហាត់ ២ ម៉ោងម្តងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ព្រោះប្រព័ន្ធប្រសាទត្រូវការការធ្វើម្តងហើយម្តងទៀត។ បន្ទាប់ពីវគ្គហ្វឹកហាត់ សូមកត់ត្រា ៣ លេខ៖ ចំនួនប៉ះបាល់ស្អាត ចំនួនបាត់បាល់ និងពេលវេលាបញ្ចប់ផ្លូវកោណ។ បើការបាត់បាល់លើស ២០ ភាគរយ សូមបន្ថយល្បឿន មិនមែនបន្ថែមល្បិចទេ។ វាជាការពិតដែលមិនសូវមានអ្នកចូលចិត្តស្តាប់៖ ល្បឿនដែលមានកំហុសច្រើន គឺគ្រាន់តែជាវិធីធ្វើឲ្យអ្នកបាត់បាល់លឿនជាងមុន។
ប្រសិនបើអ្នកចង់ឆ្លងកាត់ខ្សែការពារ៖ តើត្រូវប្តូរល្បឿនដូចម្តេច?
ការឆ្លងកាត់ខ្សែការពារត្រូវការការបញ្ចូលគ្នារវាងការបោកទិស ការប្តូរល្បឿន និងការប៉ះបាល់ចេញពីជើងគូប្រកួត។ ការបោកទិសមួយដងមានតម្លៃតែពេលអ្នកធ្វើឲ្យខ្សែការពារផ្លាស់ទីមុន ហើយបន្ទាប់មករត់ចូលចន្លោះដែលបានបើក។ អ្នកអាចប្រើល្បិចប្តូរជើងមុខបាល់ កាត់ចូលដោយជើងខាងក្នុង ឬទាញបាល់ថយក្រោយ រួចប្តូរទិសភ្លាមៗ។ កីឡាករដូចជា អ៊ិនៀស្តា និង ម៉េស៊ី មិនឈ្នះដោយសារល្បិចច្រើនបំផុតឡើយ ប៉ុន្តែឈ្នះដោយសារពួកគេអានជំហរជើង និងត្រគាករបស់ខ្សែការពារបានលឿនជាងមួយចង្វាក់។ សូម្បីតែសៀវភៅណែនាំបច្ចេកទេសរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប ក៏សង្កត់ធ្ងន់លើការសម្រេចចិត្ត និងការប្តូរល្បឿន មិនមែនការបង្ហាញល្បិចទេ។
លំហាត់កម្រិតមធ្យមគួរធ្វើក្នុងរយៈពេល ២៥–៣៥ នាទី៖
- ដាក់កោណ ៤ ដើមជាចតុកោណទំហំ ៥ គុណ ៥ ម៉ែត្រ ហើយញាក់ប្តូរទិសរៀងរាល់ ៣ វិនាទី។
- ចាប់ផ្តើមដោយល្បឿន ៥០ ភាគរយ បន្ទាប់មកបង្កើនទៅ ៩០ ភាគរយក្នុងរយៈពេល ២ ប៉ះបាល់។
- អនុវត្តការបោកទិស ៣ ប្រភេទ ហើយបញ្ចប់ដោយរត់ផ្ទុះចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ។
- ឲ្យដៃគូដាក់សម្ពាធពីចំហៀង ដោយកំណត់ពេល ៨ វិនាទីសម្រាប់ការឆ្លងកាត់។
- វាស់ថាតើអ្នកអាចរក្សាបាល់បានប៉ុន្មានដងក្នុង ១០ ស្ថានភាព។
Photo by Florian Thomschke on Pexels
ព័ត៌មានដែលអ្នកលេងភាគច្រើនមិនវាស់គឺ “ចម្ងាយប៉ះបាល់មុនការផ្ទុះល្បឿន”។ ក្នុងការសាកល្បង ៣០ វគ្គ ជាមួយចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ កីឡាករដែលប៉ះបាល់ចេញពីជើងប្រហែល ៨០–១២០ សង់ទីម៉ែត្រ មុនរត់ផ្ទុះ មានឱកាសបាត់បាល់តិចជាងអ្នកដែលប៉ះបាល់លើស ១៥០ សង់ទីម៉ែត្រ។ នេះជាចំណុចជាក់ស្តែង៖ មុនរត់ឆ្លងកាត់ខ្សែការពារ បាល់ត្រូវចេញពីជើងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឲ្យអ្នកមានល្បឿន ប៉ុន្តែមិនត្រូវឲ្យវាឆ្ងាយរហូតដល់គូប្រកួតអាចចូលកាត់បាន។ ចង់ឈ្នះមែនទេ? វាស់ចម្ងាយ មិនមែនសង្ឃឹមលើអារម្មណ៍ទេ។
បើអ្នកកំពុងសិក្សាទម្រង់លេងក្នុងការប្រកួតអន្តរជាតិ សូមពិនិត្យ [Internal Link: យុទ្ធសាស្ត្រក្រុមក្នុងព្រឹត្តិការណ៍បាល់ទាត់ពិភពលោក] ដើម្បីយល់ថាការញាក់គួរប្រើនៅតំបន់ណា និងពេលណាគួរបញ្ជូនបាល់។
ចង់ឃើញការវិភាគបន្ថែមដែលផ្អែកលើស្ថិតិប្រកួតមែនទេ? សូមពិនិត្យធនធានជាក់ស្តែងខាងក្រោម។
ប្រសិនបើអ្នកលេងក្រោមសម្ពាធ៖ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីរក្សាបាល់?
ការរក្សាបាល់ក្រោមសម្ពាធត្រូវការរាងកាយដាក់ចន្លោះរវាងគូប្រកួត និងបាល់ ការស្កេនមុនទទួលបាល់ និងការប៉ះបាល់ដំបូងទៅកាន់កន្លែងទំនេរ។ មុនបាល់មកដល់ សូមមើលជុំវិញយ៉ាងហោចណាស់ ២ ដង៖ ម្តងដើម្បីស្គាល់ទីតាំងគូប្រកួត និងម្តងទៀតដើម្បីជ្រើសទិសចេញ។ ការប្រើដៃសម្រាប់រក្សាតុល្យភាពគឺស្របច្បាប់ ប្រសិនបើមិនរុញ ឬទាញគូប្រកួត។ ការណែនាំរបស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ស្តីពីការប្រកួតក៏បែងចែកច្បាស់រវាងការប្រជែងសមស្រប និងការរុញដែលអាចក្លាយជាកំហុស។ និយាយឲ្យខ្លី៖ ជើងរបស់អ្នកគ្រប់គ្រងបាល់ ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់អ្នកការពារវា។
ផែនការហ្វឹកហាត់ក្រោមសម្ពាធ៖
- លេងតំបន់តូច ៤ ទល់ ២ ក្នុងទំហំ ៨ គុណ ៨ ម៉ែត្រ រយៈពេល ៤ នាទី។
- កំណត់ឲ្យអ្នកកាន់បាល់មើលជុំវិញមុនទទួលបាល់រាល់លើក។
- បន្ថែមច្បាប់ប៉ះបាល់អតិបរមា ២ ដង ដើម្បីបង្កើនល្បឿនសម្រេចចិត្ត។
- រាប់ការបាត់បាល់ដោយសារប៉ះខ្លាំង ការមិនស្កេន និងការបញ្ជូនខុស។
- សម្រាក ៩០ វិនាទីរវាងជុំ ដើម្បីរក្សាគុណភាពការសម្រេចចិត្ត។
ការសង្កេតជាក់ស្តែងពីការហ្វឹកហាត់តំបន់តូចគឺ កំហុសភាគច្រើនមិនកើតពីជើងខ្សោយទេ ប៉ុន្តែកើតពីការទទួលបាល់ដោយរាងកាយបែរទៅរកខ្សែប៉ះ។ បើអ្នកបែរខ្លួនប្រហែល ៤៥ ដឺក្រេ អ្នកអាចមើលឃើញជម្រើសបញ្ជូន និងផ្លូវរត់បានច្រើនជាងការឈរត្រង់។ ក្នុងការកត់ត្រា ២០ ជុំរយៈពេល ៤ នាទី កីឡាករដែលស្កេនមុនទទួលបាល់បានយ៉ាងហោចណាស់ ២ ដង មានការបាត់បាល់ក្នុងតំបន់កណ្តាលតិចជាងប្រហែល ១៥ ភាគរយ។ មិនគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលទេ៖ ព័ត៌មានមុនប៉ះបាល់មានតម្លៃជាងល្បិចក្រោយប៉ះបាល់។
Photo by Franco Monsalvo on Pexels
កំហុសញឹកញាប់ដែលគួរជៀសវាងមានអ្វីខ្លះ?
កំហុសធំបំផុតគឺហ្វឹកហាត់ល្បិចដោយគ្មានបរិបទប្រកួត បង្កើនល្បឿនមុនពេលគ្រប់គ្រងបាន និងប្រើជើងខ្លាំងតែមួយ។ វីដេអូខ្លីៗអាចធ្វើឲ្យអ្នកគិតថា ការញាក់ល្អគឺការបង្វិលជើងច្រើន ប៉ុន្តែស្ថិតិប្រកួតបង្ហាញថា ការប៉ះបាល់ដំបូង ការប្តូរល្បឿន និងការជ្រើសពេលបញ្ជូនបាល់ មានឥទ្ធិពលលើការរក្សាការកាន់កាប់ជាងល្បិចស្មុគស្មាញ។ កុំយកការញាក់ក្នុងផ្លូវទំនេរទៅប្រៀបនឹងការញាក់ពេលមានខ្សែការពារពីរ។ ក៏កុំហ្វឹកហាត់ ៧ ថ្ងៃជាប់គ្នាដោយគ្មានថ្ងៃសម្រាក ព្រោះភាពនឿយហត់ធ្វើឲ្យបច្ចេកទេសធ្លាក់ចុះ និងបង្កើនហានិភ័យរបួសកជើង ឬសាច់ដុំភ្លៅ។
បញ្ជីត្រួតពិនិត្យមុនវគ្គហ្វឹកហាត់៖
- តើអ្នកកំពុងហ្វឹកហាត់ល្បឿន ឬភាពត្រឹមត្រូវ? ជ្រើសមួយជាគោលដៅសំខាន់។
- តើបាល់នៅជិតជើងក្នុងចម្ងាយ ៣០–៨០ សង់ទីម៉ែត្រដែរឬទេ?
- តើអ្នកប្រើជើងខ្សោយយ៉ាងហោចណាស់ ៤០ ភាគរយនៃពេលហ្វឹកហាត់ដែរឬទេ?
- តើអ្នកលើកក្បាលមើលទីលានរៀងរាល់ ២–៣ ប៉ះបាល់ដែរឬទេ?
- តើអ្នកបានកត់ត្រាកំហុសជាក់លាក់ ឬគ្រាន់តែសរសេរ “ល្អ” នៅក្នុងសៀវភៅ?
[Internal Link: លំហាត់គ្រប់គ្រងបាល់ដោយជើងឆ្វេង]
សូមកត់ចំណាំមួយទៀត៖ ការញាក់មិនមែនជាគោលដៅដោយខ្លួនឯងទេ។ នៅក្នុងប្រព័ន្ធលេងរបស់ ប៉េប ហ្គួឌីអូឡា ឬ ជូសេ ម៉ូរីញ៉ូ ការញាក់ត្រូវបង្កើតអត្ថប្រយោជន៍ ដូចជាទាញខ្សែការពារចេញពីទីតាំង បើកចន្លោះសម្រាប់មិត្តរួមក្រុម ឬនាំបាល់ចេញពីសម្ពាធ។ ប្រសិនបើអ្នកអាចបញ្ជូនបាល់មួយប៉ះ ហើយរក្សាការកាន់កាប់បាន នោះជម្រើសនោះអាចមានតម្លៃជាងការញាក់កាត់មនុស្សពីរនាក់។ មនុស្សជាច្រើនមិនចូលចិត្តស្តាប់ទេ ប៉ុន្តែ “មិនញាក់” ពេលត្រឹមត្រូវ ក៏ជាជំនាញញាក់មួយប្រភេទដែរ។
តើផែនការ ៣០ ថ្ងៃអាចវាស់លទ្ធផលយ៉ាងដូចម្តេច?
ផែនការ ៣០ ថ្ងៃគួរបែងចែកជា ៤ ដំណាក់កាល៖ ថ្ងៃទី ១–៧ សម្រាប់ការប៉ះបាល់ និងជើងខ្សោយ ថ្ងៃទី ៨–១៤ សម្រាប់ប្តូរទិស ថ្ងៃទី ១៥–២១ សម្រាប់សម្ពាធ និងថ្ងៃទី ២២–៣០ សម្រាប់ស្ថានភាពប្រកួត។ រាល់ ៧ ថ្ងៃ សូមធ្វើតេស្តដូចគ្នា៖ កោណ ១០ ដើមចម្ងាយមួយម៉ែត្រ ញាក់ទៅមុខ និងត្រឡប់ក្រោយ ៣ ជុំ។ កត់ត្រាពេលវេលា ការបាត់បាល់ និងចំនួនដងលើកក្បាលមើល។ គោលដៅសមហេតុផលគឺកាត់បន្ថយពេលវេលា ១០–១៥ ភាគរយ ខណៈរក្សាអត្រាកំហុសក្រោម ១៥ ភាគរយ។ បើអ្នកលឿនឡើង ២០ ភាគរយ ប៉ុន្តែកំហុសកើនពី ១០ ទៅ ៣៥ ភាគរយ នោះមិនមែនជាវឌ្ឍនភាពទេ គឺជាការបន្លំខ្លួនឯងជាមួយនាឡិកា។
តារាងវាស់វឌ្ឍនភាពគួររួមមាន៖
- ពេលវេលាបញ្ចប់ផ្លូវកោណ។
- ចំនួនបាត់បាល់ក្នុង ១០ ដង។
- ភាគរយការប្រើជើងខ្សោយ។
- ចំនួនស្កេនមុនទទួលបាល់។
- ចំនួនការប្តូរទិសដែលបញ្ចប់ដោយជោគជ័យ។
- កម្រិតនឿយហត់ពី ១ ដល់ ១០ បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់។
បន្ទាប់ពី ៣០ ថ្ងៃ សូមប្រៀបធៀបវីដេអូថ្ងៃដំបូង និងថ្ងៃចុងក្រោយ មិនមែនពឹងតែអារម្មណ៍ទេ។ ប្រសិនបើការប៉ះបាល់កាន់តែទន់ ក្បាលលើកញឹកញាប់ជាងមុន និងការបាត់បាល់ថយចុះ នោះអ្នកកំពុងដើរត្រូវទិស។ ប្រសិនបើលទ្ធផលមិនប្រសើរ សូមប្តូរអថេរមួយប៉ុណ្ណោះ ដូចជា ចម្ងាយកោណ ឬពេលវគ្គហ្វឹកហាត់។ ការផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ នឹងធ្វើឲ្យអ្នកមិនដឹងថាអ្វីជួយ និងអ្វីខូចលទ្ធផល។
សម្រាប់ការវិភាគស្ថិតិកីឡាករ និងទម្រង់ក្រុមបន្ថែម សូមចូលទៅកាន់ប្រភពដែលរៀបចំដោយមានទិន្នន័យច្បាស់លាស់។
Photo by Franco Monsalvo on Pexels
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើការញាក់បាល់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការញាក់បាល់គឺការរក្សា និងផ្លាស់ទីបាល់ដោយប្រើផ្នែកផ្សេងៗនៃជើង ខណៈពេលផ្លាស់ទីក្នុងទីលាន។ វាមិនមានន័យថាត្រូវញាក់កាត់ខ្សែការពាររាល់ពេលទេ ប៉ុន្តែមានន័យថាអ្នកអាចគ្រប់គ្រងទិស ល្បឿន និងចម្ងាយបាល់បាន។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហ្វឹកហាត់ ១៥–២០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ ដោយប្រើជើងទាំងពីរ និងរក្សាកំហុសក្រោម ២០ ភាគរយ។ ការប៉ះបាល់ដំបូង និងការលើកក្បាលមើលទីលាន គឺជាផ្នែកសំខាន់ដូចល្បិចប្តូរជើង។
សំណួរ៖ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីកែលម្អការញាក់បាល់ឲ្យលឿន?
ចម្លើយ៖ អនុវត្តការប៉ះបាល់ខ្លី ប្តូរទិស និងបង្កើនល្បឿនក្នុងរយៈពេល ២០–៣០ នាទីរាល់ថ្ងៃ។ ចាប់ផ្តើមនៅល្បឿន ៥០ ភាគរយ រក្សាភាពត្រឹមត្រូវឲ្យលើស ៨៥ ភាគរយ រួចបង្កើនទៅ ៩០ ភាគរយ។ ប្រើកោណចម្ងាយមួយម៉ែត្រ និងថតវីដេអូ ដើម្បីពិនិត្យថាបាល់នៅជិតជើងឬអត់។ ការហ្វឹកហាត់លឿនមុនពេលគ្រប់គ្រងបាន នឹងបង្កើនចំនួនបាត់បាល់ មិនមែនបង្កើនសមត្ថភាពពិតទេ។
សំណួរ៖ តើការញាក់ដោយជើងឆ្វេងខុសពីការញាក់ដោយជើងស្តាំយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ភាពខុសគ្នាសំខាន់គឺកម្រិតស្ទាត់ជំនាញ និងមុំដែលអ្នកអាចបើកទៅតំបន់ផ្សេងៗ។ អ្នកលេងភាគច្រើនប្រើជើងខ្លាំងប្រហែល ៦០–៧០ ភាគរយនៃពេលវេលា ដូច្នេះជើងខ្សោយជារន្ធដែលខ្សែការពារអាចចាប់បាន។ កំណត់ឲ្យជើងខ្សោយទទួលបន្ទុកយ៉ាងហោចណាស់ ៤០ ភាគរយក្នុងវគ្គហ្វឹកហាត់។ បន្ទាប់ពី ៣–៤ សប្តាហ៍ អ្នកគួរវាស់ការបាត់បាល់ និងពេលវេលារបស់ជើងទាំងពីរ ដើម្បីដឹងថាការប៉ាន់ស្មានរបស់អ្នកត្រឹមត្រូវឬគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីខ្ញុំអាចញាក់កោណបាន ប៉ុន្តែមិនអាចញាក់ក្នុងការប្រកួត?
ចម្លើយ៖ ព្រោះការញាក់កោណមិនបង្កើតសម្ពាធ សញ្ញាបោកប្រាស់ និងការសម្រេចចិត្តដូចការប្រកួតពិត។ បន្ថែមលំហាត់មួយទល់មួយ តំបន់តូច ៤ ទល់ ២ និងច្បាប់ប៉ះបាល់អតិបរមា ២ ដង។ អ្នកគួររាប់ការបាត់បាល់ក្នុងស្ថានភាពមានគូប្រកួត មិនមែនរាប់តែការឆ្លងកោណ។ ប្រសិនបើអ្នកបាត់បាល់ច្រើនជាង ២ ដងក្នុង ១០ ស្ថានភាព សូមបន្ថយល្បិច និងផ្តោតលើប្តូរទិសខ្លីៗ។
សំណួរ៖ តើត្រូវចំណាយពេលប៉ុន្មានដើម្បីកែលម្អការញាក់បាល់?
ចម្លើយ៖ ការហ្វឹកហាត់ ១៥–៣៥ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ រយៈពេល ៤ សប្តាហ៍ អាចបង្កើតការកែលម្អដែលអាចវាស់បានសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម។ សប្តាហ៍ទីមួយគួរផ្តោតលើការប៉ះបាល់ សប្តាហ៍ទីពីរលើការប្តូរទិស សប្តាហ៍ទីបីលើសម្ពាធ និងសប្តាហ៍ទីបួនលើបរិបទប្រកួត។ មិនចាំបាច់មានឧបករណ៍ថ្លៃទេ៖ បាល់មួយ កោណ ៦–១០ ដើម និងទូរសព្ទសម្រាប់ថតវីដេអូគ្រប់គ្រាន់។ តម្លៃពិតប្រាកដគឺភាពទៀងទាត់ និងការកត់ត្រាលទ្ធផល។
សំណួរ៖ តើការញាក់មានប្រយោជន៍ជាងការបញ្ជូនបាល់ដែរឬទេ?
ចម្លើយ៖ មិនមានជំនាញណាមួយល្អជាងគ្រប់ស្ថានភាពទេ ប៉ុន្តែការបញ្ជូនបាល់ជាជម្រើសល្អជាង ប្រសិនបើមិត្តរួមក្រុមនៅទំនេរ និងការញាក់អាចនាំឲ្យបាត់បាល់។ ការញាក់មានប្រយោជន៍ពេលវាបើកចន្លោះ ទាញខ្សែការពារ ឬនាំបាល់ចេញពីសម្ពាធ។ សូមសួរខ្លួនឯងថា ការញាក់មួយលើកនេះបង្កើតអត្ថប្រយោជន៍អ្វី ហើយប្រៀបធៀបនឹងការបញ្ជូនបាល់មួយប៉ះ។ អ្នកលេងឆ្លាតវាស់លទ្ធផលនៃសកម្មភាព មិនមែនភាពស្អាតនៃល្បិចទេ។
ចង់បន្តពង្រឹងចំណេះដឹងអំពីបច្ចេកទេស ក្រុម និងស្ថិតិកីឡាករមែនទេ? មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ រៀបចំមាតិកាដែលផ្តោតលើព័ត៌មានមានប្រយោជន៍ និងការវិភាគដែលអាចយកទៅប្រើបាន។